پابرجا

عزیز من ببخش اگه تلخی واژه با منه /دردو اگه داد بزنم دیوار صوتی میشکنه

** هر گونه کپی برداری و ساخت ترانه بدون مجوز و مکاتبۀ کتبی با صاحب اثر پیگرد قانونی دارد**

این یه ترانه بلند که زمستان 89 سروده شده و اسمشم هست: بن بست خون

 

خاکی شده فکر نگات خونی شده شکل چشات       

 زیر غبارا گم شده تموم آینۀ صدات

 

تو این نبرد بی­دلیل، که لاله رو سَر می­برن           

رو خون عشقِ آدما، واسه هوس سُر میخورن

 

تو روزای بی­خاطره، یه حس مخفی گم شده              

هنوز تو قلب روح من، طرح قدیم تو مده

 

به زیر بارونِ نگات... خیس نمیشه این دل من            

 یه چتر نفرت رو سرم... حسی شبه سوء ظن

 

لکۀ ننگ رو سطح آب تقصیر بوسۀ غمه                

واسه قناری این قفس بدتره از مرگ و سمه

 

تو تقویم وجود کوه یه ریزشی تو راهه باز            

 آوار بی­کسی می­خواد خراب کنه تو هم بساز

 

اجبارِ ردِ حسِ رنج... مثِ یه لبخندِ تو درد            

باغی که چار فصلش خزون، توش بوف­کور خودکشی کرد

 

این شعله­های سرخ شمع... تو ساکتی­ها روشنن              

چه حرفای شلوغی که ...با خاکستر به ما زدن

 

سیب شبا تکه شدن... دوتا قاچش تو روز ماست         

تو برج هر دلواپسی... چهره سیب سنگ نماست

 

قصۀ تکرار زمین تو سینه­ها گر می­زنه                      

مثل یه شریان ضعیف توی رگا دور می­زنه

 

تو کنج این فصل امید، یه گرگ نیرنگ تو کمین             

تو گوش هر نفس میگه، آخر میای میدون مین

 

میون این میدون مین... که من شدم خط نشون             

هرچی خیابون می­بینم... تابلو زده بن­بست خون

 

ترکیب جسم و روح تو یعنی یه معجون خراب             

طلسم زشت خواب خوب ببین زده یه تیپ ناب

 

با این همه تکرار خط یک در میون خیلی بده              

دزدی بنام عاشقی به کاهدون دلا زده  

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٦/۸ساعت ۱:٠٦ ‎ق.ظ توسط بنویس میخوانم () |

Design By : Mihantheme